PSYCHANALYTIC IDEAS IN SYSTEMIC THERAPY: A CASE STUDY

PSYCHANALYTIC IDEAS IN SYSTEMIC THERAPY: A CASE STUDY

 Eva Evangelopouloua, Maria Karantonib a Psychotherapist, Hellenic Institute of Psychoanalytic Psychotherapy for Children and Adolescence, Athens, Greece b Psychologist, Department of Child Psychiatry, Tzaneio General Hospital, Piraeus, Greece   Abstract In families we see interpersonal and intrapersonal levels as intertwined. Thus emerges the need to address both. Quite often, when working systemically with families and couples we have come across areas which go beyond systemic theory in its making. In this paper we identify some of these issues: that of emotional experience and of therapeutic relationship.  We present a case study, a married couple (male and female) in therapy with two female therapists. We discuss our work with relational triangles, circular questioning, here-and-now interactions as we investigate circular causality at multiple levels of interaction; within the individual (intra-psychic level), in the family (interpersonal), in the therapeutic system (therapists and clients), at an intergenerational level. With the instances presented we show how epistemology on intra-psychic experience and ‘being in a relationship’ accommodate interpersonal interventions, quite often a pathway necessary to bring about change.  We present our ideas as they have emerged from necessities of practice and are intrigued by the intersections between analytic and systemic contexts.                                 “How do couples pair and function?” Marriage is a rule-governed system (not an altogether conscious one) in which “each party must receive something for what he gives and which, consequently, defines the rights and duties of the parties in the bargain” (Jackson, 1965 cited in Gerson, 2010, p.66). A marital and couple relationship in the western culture involves personal investment, a shared history and the emotional pressure of ‘making it work’. In other...
Ποιο χόμπι να διαλέξω για το παιδί μου;

Ποιο χόμπι να διαλέξω για το παιδί μου;

Καταρχήν, είναι σημαντικό να οριστεί τι είναι το «χόμπι». Να επισημανθεί ότι δεν αφορά μόνο μια δραστηριότητα εκτός σπιτιού που πρέπει να πληρώσουν οι γονείς. Είναι οποιαδήποτε ασχολία από την οποία αντλούμε ευχαρίστηση και μας αρέσει να κάνουμε κατά τον ελεύθερο χρόνο μας π.χ. μοντελισμός, ζωγραφική, Η/Υ, πεζοπορία,  κλπ. Χόμπι μπορεί να είναι και τα επιτραπέζια παιχνίδια που έχουμε καθιερώσει να παίζουμε με το παιδί. Αν και έχει καθιερωθεί να εννοούμε εκμάθηση κάποιου μουσικού οργάνου, κολύμβηση, προσκοπισμός, κάποιο άθλημα, κλπ. Τα παιδιά πάντα ενδιαφέρονται να μάθουν κάτι καινούργιο και ενθουσιάζονται όταν κάνουν κάτι διαφορετικό. Και μερικές φορές μέσα από τα χόμπι τους ικανοποιούνε τη δίψα τους για μάθηση και ασκούν νέες δεξιότητες. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι αντλούν μια αίσθηση ικανοποίησης και επιτυχίας ανεξάρτητα από το ποιο χόμπι είναι αυτό. Βοηθήστε λοιπόν το παιδί σας να αναπτύξει ένα χόμπι. Είναι γεγονός ότι τα παιδιά βαριούνται εύκολα και για το λόγο αυτό  πρέπει να απασχολούνται με μια δραστηριότητα αλλιώς θα περνάνε τον ελεύθερο χρόνο τους βλέποντας τηλεόραση ή παίζοντας Η/Υ. Πρέπει να μάθουν να ασχολούνται με δραστηριότητες που βοηθούν στην διεύρυνση του νου και που ενθαρρύνουν την δημιουργικότητα. Έτσι δεν θα βαριούνται κιόλας. Για την επιλογή χόμπι για το παιδί αρκεί να σκεφτούμε πώς θα επιλέγαμε ένα χόμπι για εμάς τους ίδιους: μια δραστηριότητα που καταρχήν μας αρέσει, κάτι που ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία μας αλλά και τις δυνατότητές μας, το χρόνο και τα χρήματα που διαθέτουμε. Για το παιδί λοιπόν ισχύουν τα εξής: (α) τι αρέσει στο παιδί, πως του αρέσει να περνάει το χρόνο του. Είναι σημαντικό να ανακαλύψουμε τα ενδιαφέροντα του παιδιού μας και να προσέξουμε...
Εκρήξεις θυμού

Εκρήξεις θυμού

Εισαγωγή Αρχικά είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πως όλα τα παιδιά μεταξύ ενός και τεσσάρων ετών εκδηλώνουν εκρήξεις θυμού. Όλα τα μικρά παιδιά θέλουν να κάνουν πράγματα μόνα τους: να φάνε μόνα τους, να ντυθούν μόνα τους και γενικά αναζητούν να είναι πιο αυτόνομα. Μερικές φορές αναστατώνονται όταν δεν μπορούν να κάνουν αυτό που θέλουν ή εάν ένας ενήλικας προσπαθήσει να τα εμποδίσει. Αυτή η αναστάτωση ίσως οδηγήσει σε έκρηξη θυμού. Πώς να αντιμετωπίσω τις εκρήξεις θυμού; Οι φωνές και τα κλάματα του παιδιού ίσως σας θυμώσουν και εάν συμβούν παρουσία άλλων πιθανώς σας φέρουν σε δύσκολη θέση. Θυμηθείτε όμως, ότι το να μαθαίνει ένα παιδί το πώς να διαχειρίζεται τα συναισθήματα του είναι κομμάτι του μεγαλώματος και αποτελεί αναπτυξιακό στάδιο. Κατά τη διάρκεια της έκρηξης θυμού: Μην πανικοβάλλεστε! Είναι σημαντικό να διατηρήσετε ψυχραιμία και να θυμήσετε στον εαυτό σας ότι πρόκειται για κάτι φυσιολογικό. Όλοι οι γονείς το αντιμετωπίζουν, όπως και εσείς. Προσπαθήστε να του αποσπάσετε την προσοχή: εάν είστε σε μια κατάσταση όπου υπάρχουν αυξημένες πιθανότητες έκρηξης θυμού, προσπαθήστε να το αποφύγετε με το να παρατηρήσετε μαζί τα αυτοκίνητα στο δρόμο, με το να του δείξετε μια αστεία εικόνα, ή με το να του δώσετε το αγαπημένο του παιχνίδι. Σκεφτείτε τι προσπαθείτε να κάνετε: προσπαθείτε να διδάξετε στο παιδί σας ότι οι κανόνες είναι σημαντικοί και ότι θα τους τηρήσετε. Αγνοώντας το: ήρεμα κρατήστε απόσταση και συνεχίστε αυτό που κάνατε, ενώ συχνά πυκνά διαβεβαιώνεστε ότι το παιδί είναι ασφαλές. Αν και είναι δύσκολο να το αγνοήσετε, σκεφτείτε πως εάν δεν το κάνετε, του δίνετε την προσοχή που επιζητά. Επιβραβεύστε την καλή συμπεριφορά. Μόλις έχετε ενδείξεις ότι ηρεμεί (π.χ....
Αδερφική αντιζηλία

Αδερφική αντιζηλία

Από τα βιβλικά χρόνια (Κάιν και Άβελ, Σταχτοπούτα) Δεν είναι απαραίτητο η αδερφική σχέση να ταυτίζεται με αδελφική αντιζηλία Ζήλεια: θεμιτό συναίσθημα Αιτία: τα αδέρφια δεν επιλέγουν το ένα το άλλο – έχουν άλλο φύλο, διαφορετική ηλικία, διαφορετικό ταμπεραμέντο, και είναι υποχρεωμένα να μοιράζονται μεταξύ τους το πρόσωπο που θα ήθελαν περισσότερο από οτιδήποτε στον κόσμο να έχουν σε αποκλειστικότητα: τον γονέα/ τους γονείς Άλλοι παράγοντες: –θέση στην οικογένεια π.χ. το μεγαλύτερο από τα αδέρφια μπορεί να επιφορτιστεί με ευθύνες για τη φροντίδα των μικρότερων ή το μικρότερο μέλος μπορεί να πασχίζει να φτάσει το μεγαλύτερο – το φύλο π.χ. το αγόρι ζηλεύει την αδερφή του με την οποία είναι πιο ήπιος ο πατέρας ή η κόρη μπορεί να επιθυμεί να πάει για κυνήγι με τον πατέρα και το γιο – η ηλικία/ηλικιακή διαφορά, π.χ. ένα πεντάχρονο παίζει με ένα οκτάχρονο, στην εφηβεία όμως το δεκάχρονο έχει πολύ διαφορετικά ενδιαφέροντα από ένα δεκατριάχρονο έφηβο. -αναπτυξιακό στάδιο: το παιδί που αναπτύσσεται έχει και διαφορετικές ανάγκες, ικανότητες, αγωνίες ανάλογα με την ηλικία που βρίσκεται π.χ το παιδί των 3 είναι πολύ κτητικό σε σχέση με τα πράγματά του οπότε και μπορεί να αναστατωθεί πολύ αν του τα πειράξει το μικρότερο αδερφάκι του και να το χτυπήσει, το παιδί στο δημοτικό έχει μια ισχυρή αίσθηση της δικαιοσύνης και της ισότητας με αποτέλεσμα να μην αντιλαμβάνεται γιατί τα αδέρφια του τυγχάνουν διαφορετικής μεταχείρισης από εκείνο και νιώθει αδικημένο, ο έφηβος αναπτύσσει μια αίσθηση ανεξαρτησίας και ατομικότητας οπότε και να μην επιθυμεί να αναλάβει ευθύνες στο σπίτι ή σε σχέση με τα μικρότερα αδέρφια του και να μην θέλει να συμμετέχει στις οικογενειακές στιγμές / εξόδους....
To Πένθος και η Υπερκινητική Συμπεριφορά στο Παιδί

To Πένθος και η Υπερκινητική Συμπεριφορά στο Παιδί

Το παρόν άρθρο είναι προσαρμοσμένο από αναρτημένη ανακοίνωση με τίτλο “Grief and Hyperactivity in Children”, που παρουσιάστηκε στο συνέδριο της AEPEA, στην Αθήνα τον Ιούνιο 2009.  Συχνά οι γονείς προβληματίζονται για την υπερκινητική συμπεριφορά και τη διάσπαση προσοχής στο παιδί τους. Εξίσου συχνά όμως το ιστορικό του παιδιού αλλά και οι ιστορίες της οικογένειας, έτσι όπως ξετυλίγονται μέσα από τις συνεδρίες, αναδεικνύουν άλλα θέματα που χρήζουν ίσης ή και περισσότερης προσοχής. Αυτά τα θέματα «εξηγούν» τη συμπεριφορά του παιδιού. Στο παρόν άρθρο παρουσιάζονται τρεις περιπτώσεις παιδιών με υπερκινητική συμπεριφορά η οποία συνδέθηκε με την απώλεια αγαπημένου προσώπου. Αν και δεν ήταν αντιληπτός από την οικογένεια αρχικά ο συσχετισμός της συμπεριφοράς του παιδιού με το πένθος της απώλειας, στην πορεία η σύνδεση αυτή  υπήρξε βοηθητική για να «ξεμπλοκάρει» το παιδί αλλά και η οικογένεια. ΠΡΩΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ Η Ελένη είναι ένα κορίτσι 10 ετών. Ο πατέρας της απευθύνθηκε στο Τμήμα μας, προκειμένου να διερευνηθεί η διάσπαση προσοχής και η υπερκινητικότητα που παρουσίαζε καθώς και η μειωμένη σχολική της επίδοση. Ζει με τον πατέρα της και τη γιαγιά της τα τελευταία 8 χρόνια μετά τον αιφνίδιο θάνατο της μητέρας της, όταν ήταν 2 ετών. Επίσης, παρουσιάζει κεφαλαλγίες, που δεν έχουν οργανική αιτία. ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ Η Ανθή είναι 9 ετών. Προσήλθε με τη μητέρα της με αίτημα τη διερεύνηση της υπερ-κινητικότητας και της διάσπασης προσοχής. Ζει με τη μητέρα και τη γιαγιά της. Δεκαοκτώ μήνες πριν πέθανε ο πατέρας της μετά από χρόνιο νόσημα. Η Ανθή περιγράφεται υπερκινητική «από κούνια». Μοιάζει πολύ στη συμπεριφορά αυτή με την αδερφή της μητέρας και είναι πολύ παρορμητική. ΤΡΙΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ Ο Λευτέρης είναι 8 ετών. Όπως λέει...