Εκρήξεις θυμού

Εκρήξεις θυμού

Εισαγωγή Αρχικά είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πως όλα τα παιδιά μεταξύ ενός και τεσσάρων ετών εκδηλώνουν εκρήξεις θυμού. Όλα τα μικρά παιδιά θέλουν να κάνουν πράγματα μόνα τους: να φάνε μόνα τους, να ντυθούν μόνα τους και γενικά αναζητούν να είναι πιο αυτόνομα. Μερικές φορές αναστατώνονται όταν δεν μπορούν να κάνουν αυτό που θέλουν ή εάν ένας ενήλικας προσπαθήσει να τα εμποδίσει. Αυτή η αναστάτωση ίσως οδηγήσει σε έκρηξη θυμού. Πώς να αντιμετωπίσω τις εκρήξεις θυμού; Οι φωνές και τα κλάματα του παιδιού ίσως σας θυμώσουν και εάν συμβούν παρουσία άλλων πιθανώς σας φέρουν σε δύσκολη θέση. Θυμηθείτε όμως, ότι το να μαθαίνει ένα παιδί το πώς να διαχειρίζεται τα συναισθήματα του είναι κομμάτι του μεγαλώματος και αποτελεί αναπτυξιακό στάδιο. Κατά τη διάρκεια της έκρηξης θυμού: Μην πανικοβάλλεστε! Είναι σημαντικό να διατηρήσετε ψυχραιμία και να θυμήσετε στον εαυτό σας ότι πρόκειται για κάτι φυσιολογικό. Όλοι οι γονείς το αντιμετωπίζουν, όπως και εσείς. Προσπαθήστε να του αποσπάσετε την προσοχή: εάν είστε σε μια κατάσταση όπου υπάρχουν αυξημένες πιθανότητες έκρηξης θυμού, προσπαθήστε να το αποφύγετε με το να παρατηρήσετε μαζί τα αυτοκίνητα στο δρόμο, με το να του δείξετε μια αστεία εικόνα, ή με το να του δώσετε το αγαπημένο του παιχνίδι. Σκεφτείτε τι προσπαθείτε να κάνετε: προσπαθείτε να διδάξετε στο παιδί σας ότι οι κανόνες είναι σημαντικοί και ότι θα τους τηρήσετε. Αγνοώντας το: ήρεμα κρατήστε απόσταση και συνεχίστε αυτό που κάνατε, ενώ συχνά πυκνά διαβεβαιώνεστε ότι το παιδί είναι ασφαλές. Αν και είναι δύσκολο να το αγνοήσετε, σκεφτείτε πως εάν δεν το κάνετε, του δίνετε την προσοχή που επιζητά. Επιβραβεύστε την καλή συμπεριφορά. Μόλις έχετε ενδείξεις ότι ηρεμεί (π.χ....
Αδερφική αντιζηλία

Αδερφική αντιζηλία

Από τα βιβλικά χρόνια (Κάιν και Άβελ, Σταχτοπούτα) Δεν είναι απαραίτητο η αδερφική σχέση να ταυτίζεται με αδελφική αντιζηλία Ζήλεια: θεμιτό συναίσθημα Αιτία: τα αδέρφια δεν επιλέγουν το ένα το άλλο – έχουν άλλο φύλο, διαφορετική ηλικία, διαφορετικό ταμπεραμέντο, και είναι υποχρεωμένα να μοιράζονται μεταξύ τους το πρόσωπο που θα ήθελαν περισσότερο από οτιδήποτε στον κόσμο να έχουν σε αποκλειστικότητα: τον γονέα/ τους γονείς Άλλοι παράγοντες: –θέση στην οικογένεια π.χ. το μεγαλύτερο από τα αδέρφια μπορεί να επιφορτιστεί με ευθύνες για τη φροντίδα των μικρότερων ή το μικρότερο μέλος μπορεί να πασχίζει να φτάσει το μεγαλύτερο – το φύλο π.χ. το αγόρι ζηλεύει την αδερφή του με την οποία είναι πιο ήπιος ο πατέρας ή η κόρη μπορεί να επιθυμεί να πάει για κυνήγι με τον πατέρα και το γιο – η ηλικία/ηλικιακή διαφορά, π.χ. ένα πεντάχρονο παίζει με ένα οκτάχρονο, στην εφηβεία όμως το δεκάχρονο έχει πολύ διαφορετικά ενδιαφέροντα από ένα δεκατριάχρονο έφηβο. -αναπτυξιακό στάδιο: το παιδί που αναπτύσσεται έχει και διαφορετικές ανάγκες, ικανότητες, αγωνίες ανάλογα με την ηλικία που βρίσκεται π.χ το παιδί των 3 είναι πολύ κτητικό σε σχέση με τα πράγματά του οπότε και μπορεί να αναστατωθεί πολύ αν του τα πειράξει το μικρότερο αδερφάκι του και να το χτυπήσει, το παιδί στο δημοτικό έχει μια ισχυρή αίσθηση της δικαιοσύνης και της ισότητας με αποτέλεσμα να μην αντιλαμβάνεται γιατί τα αδέρφια του τυγχάνουν διαφορετικής μεταχείρισης από εκείνο και νιώθει αδικημένο, ο έφηβος αναπτύσσει μια αίσθηση ανεξαρτησίας και ατομικότητας οπότε και να μην επιθυμεί να αναλάβει ευθύνες στο σπίτι ή σε σχέση με τα μικρότερα αδέρφια του και να μην θέλει να συμμετέχει στις οικογενειακές στιγμές / εξόδους....
To Πένθος και η Υπερκινητική Συμπεριφορά στο Παιδί

To Πένθος και η Υπερκινητική Συμπεριφορά στο Παιδί

Το παρόν άρθρο είναι προσαρμοσμένο από αναρτημένη ανακοίνωση με τίτλο “Grief and Hyperactivity in Children”, που παρουσιάστηκε στο συνέδριο της AEPEA, στην Αθήνα τον Ιούνιο 2009.  Συχνά οι γονείς προβληματίζονται για την υπερκινητική συμπεριφορά και τη διάσπαση προσοχής στο παιδί τους. Εξίσου συχνά όμως το ιστορικό του παιδιού αλλά και οι ιστορίες της οικογένειας, έτσι όπως ξετυλίγονται μέσα από τις συνεδρίες, αναδεικνύουν άλλα θέματα που χρήζουν ίσης ή και περισσότερης προσοχής. Αυτά τα θέματα «εξηγούν» τη συμπεριφορά του παιδιού. Στο παρόν άρθρο παρουσιάζονται τρεις περιπτώσεις παιδιών με υπερκινητική συμπεριφορά η οποία συνδέθηκε με την απώλεια αγαπημένου προσώπου. Αν και δεν ήταν αντιληπτός από την οικογένεια αρχικά ο συσχετισμός της συμπεριφοράς του παιδιού με το πένθος της απώλειας, στην πορεία η σύνδεση αυτή  υπήρξε βοηθητική για να «ξεμπλοκάρει» το παιδί αλλά και η οικογένεια. ΠΡΩΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ Η Ελένη είναι ένα κορίτσι 10 ετών. Ο πατέρας της απευθύνθηκε στο Τμήμα μας, προκειμένου να διερευνηθεί η διάσπαση προσοχής και η υπερκινητικότητα που παρουσίαζε καθώς και η μειωμένη σχολική της επίδοση. Ζει με τον πατέρα της και τη γιαγιά της τα τελευταία 8 χρόνια μετά τον αιφνίδιο θάνατο της μητέρας της, όταν ήταν 2 ετών. Επίσης, παρουσιάζει κεφαλαλγίες, που δεν έχουν οργανική αιτία. ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ Η Ανθή είναι 9 ετών. Προσήλθε με τη μητέρα της με αίτημα τη διερεύνηση της υπερ-κινητικότητας και της διάσπασης προσοχής. Ζει με τη μητέρα και τη γιαγιά της. Δεκαοκτώ μήνες πριν πέθανε ο πατέρας της μετά από χρόνιο νόσημα. Η Ανθή περιγράφεται υπερκινητική «από κούνια». Μοιάζει πολύ στη συμπεριφορά αυτή με την αδερφή της μητέρας και είναι πολύ παρορμητική. ΤΡΙΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ Ο Λευτέρης είναι 8 ετών. Όπως λέει...

Οι 4 τύποι διαπαιδαγώγησης στο σπίτι

      Ο ΑΥΤΑΡΧΙΚΟΣ  ΓΟΝΕΑΣ αυστηρός και σκληρός άκαμπτος απειλεί και τιμωρεί αντί να διαπαιδαγωγεί έχει υψηλές προσδοκίες καθοδηγεί και ελέγχει το παιδί φταίει λειτουργεί με ανταμοιβές συναισθηματικά απόμακρος Ο ΕΠΙΤΡΕΠΤΙΚΟΣ ΓΟΝΕΑΣ επιεικής γίνεται φίλος περισσότερο παρά γονέας ασαφείς οι ρόλοι ασυνεπής στα όρια ή δε βάζει όρια τρυφερός δεν μπορεί να πει «όχι» παρορμητικός το παιδί τον κάνει ό,τι θέλει υπερ-εμπλέκεται δεν καθοδηγεί   Ο ΑΜΕΤΟΧΟΣ  ΓΟΝΕΑΣ συναισθηματικά απόμακρος λίγα ή καθόλου όρια απορροφημένος σε άλλα πράγματα φτωχή αλληλεπίδραση με το παιδί ασυνεπής και απρόβλεπτος δίνει απλά οδηγίες παθητικός Ο ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΟΣ ΓΟΝΕΑΣ τρυφερός και φροντιστικός βάζει όρια, καθοδηγεί και επιβλέπει ανοιχτή επικοινωνία ενθαρρύνει την πρωτοβουλία ευέλικτος υποστηρικτικός δίκαιος, σύμφωνα με τις ανάγκες του παιδιού συγχωρεί χρησιμοποιεί τη διαπραγμάτευση ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ Τι μήνυμα παίρνει το παιδί για τον εαυτό του από τη συμπεριφορά του κάθε τύπου γονέα; 1)Οι υποστηρικτικοί γονείς λένε: «είσαι άτομο αξιόλογο και ξεχωριστό από εμένα, εμπιστεύομαι την ικανότητά σου να αναπτυχθείς και να μάθεις από τα λάθη σου, σέβομαι και αναγνωρίζω τη συνεισφορά σου»  Τα παιδιά γίνονται: περισσότερο ανεξάρτητα, διαθέτουν υψηλότερα κίνητρα επίτευξης στόχων και προσαρμόζονται καλύτερα στα κυρίαρχα κοινωνικά πρότυπα. Αυτοεκτίμηση,  σεβασμός στον άλλον, ψυχολογική σκέψη Με αυτοπεποίθηση, συνεργατικά Υπεύθυνα, ικανά στην επίλυση προβλημάτων της καθημερινότητας 2)Οι  Αυταρχικοί γονείς λένε:  «δεν μπορείς να τα καταφέρεις οπότε θα σου το επιβάλλω» Τα παιδιά : έχουν την τάση να εξαρτώνται από άλλα πρόσωπα, διαθέτουν χαμηλή αυτοπεποίθηση και αδυνατούν να ελέγξουν όσα τους συμβαίνουν θυμός, διαφωνίες, επαναστατικότητα αγχώδη, μέτριοι προς καλοί μαθητές 3)Οι  Επιτρεπτικοί γονείς λένε «δεν μπορείς να τα καταφέρεις μόνος σου οπότε θα το κάνω εγώ για σένα» Τα παιδιά : υπερεκτίμηση των ικανοτήτων...