Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν…. ή μήπως αλλάζουν;  Η Αξία της Ψυχοθεραπείας

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν…. ή μήπως αλλάζουν; Η Αξία της Ψυχοθεραπείας

Η δύναμη της συνήθειας και η αλλαγή Όταν βάλεις έναν αρουραίο σε ένα λαβύρινθο με πέντε διαδρόμους, θα τους εξερευνήσει και γρήγορα θα ανακαλύψει με τη όσφρηση του το τυρί. Εάν μετακινηθεί το τυρί, στην αρχή θα το αναζητήσει ακολουθώντας το διάδρομο όπου το είχε βρει αρχικά αλλά μόλις δεν το βρει εκεί θα στραφεί σχεδόν αμέσως στις άλλες εναλλακτικές. Οι αρουραίοι είναι ρεαλιστές. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει τόσο εύκολα με τους ανθρώπους. Ο άνθρωπος επιμένει στην παλιά διαδρομή, μένει στη συνήθεια, “κολλάει” στις πρότερες εμπειρίες, ακόμα και αν είναι αρνητικές ή και τραυματικές. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος επιδιώκει να συνεχίσει να κάνει αυτό που έκανε με επιτυχία στο παρελθόν. Από αυτό συχνά υποφέρουμε. Επιμένουμε να χρησιμοποιούμε τις ίδιες στρατηγικές σε νέες καταστάσεις και έχουμε τις ίδιες αντιδράσεις και τις ίδιες συμπεριφορές μόνο και μόνο επειδή έχουν υπάρξει επιτυχημένες στο παρελθόν. Και ενώ ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει την ικανότητα για προσαρμογή σε νέες καταστάσεις περιορίζεται συχνά από τη δύναμη της συνήθειας, του οικείου. Από τη φύση μας αντιστεκόμαστε στην αλλαγή, όσο φυσιολογική και αν αυτή είναι στη ζωή.  Οι συνήθειες είναι εγκαθιδρυμένες στη μνήμη μας, ανήκουν σε  αναμνήσεις  βαθιά εντυπωμένες στον εγκέφαλο σε σύνθετα νευρικά δίκτυα. Όταν υπάρχει  ένα εξωτερικό ή εσωτερικό ερέθισμα, οι αναμνήσεις ενεργοποιούν τις  γνώριμες συμπεριφορές, τις γνώριμες  σκέψεις, τα γνώριμα συναισθήματα. Η ζωή όμως μας φέρνει και αλλαγές. Αναγκαζόμαστε να αλλάξουμε και αυτό επειδή νέες καταστάσεις δεν αντιμετωπίζονται με  τους οικείους τρόπους, με τις παλιές μας συνήθειες. Η αλλαγή τότε  φέρνει άγχος, αμφιβολία και ανασφάλεια. Πώς τότε  αλλάζουμε; Καταρχήν είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος νους σε σχέση με την εμπειρία και τη συνήθεια....
Σχολική άρνηση: Θεωρία και Κλινική Πράξη   

Σχολική άρνηση: Θεωρία και Κλινική Πράξη  

  Το θέμα της απουσίας από το σχολείο είναι ένα σοβαρό θέμα δημόσιας υγείας που απασχολεί όχι μόνο το παιδί και την οικογένεια αλλά και το σχολείο, την κοινότητα και την κοινωνία. Είναι ένα θέμα με σοβαρές ατομικές, οικογενειακές και κοινωνικές προεκτάσεις. Ορισμός Η σχολική άρνηση στην τρέχουσα επιστημολογία κι έρευνα ορίζεται ως οποιαδήποτε άρνηση από ένα παιδί να παρουσιαστεί στο σχολείο ή αφορά στο παιδί που έχει δυσκολία να παραβρεθεί στα μαθήματα για μια ολόκληρη μέρα.  Τρία αναπτυξιακά ορόσημα Το φαινόμενο συμπίπτει με τρία αναπτυξιακά ορόσημα, τα οποία συνδέονται με την ικανότητα του παιδιού να αποχωρίζεται και να αυτονομείται. Το πρώτο στάδιο – ορόσημο συμπίπτει με την είσοδο του παιδιού στο σχολείο (ηλικία 5-7 ετών), το δεύτερο με την έναρξη των προ-εφηβικών διεργασιών (10-11 ετών) και, τέλος, το τρίτο εστιάζεται στη μέση της εφηβείας (14 ετών), την περίοδο των ταυτίσεων, των εσωτερικών διεργασιών και της διαμόρφωσης προσωπικής ταυτότητας. Κλινική εικόνα – Συμπτωματολογία:  μια ετερογενή ομάδα με το ίδιο σύμπτωμα Τα παιδιά που παρουσιάζουν σχολική άρνηση συνήθως εμφανίζουν συμπτώματα αγχώδους διαταραχής, κι επιπρόσθετα, οι έφηβοι συμπτώματα διαταραχής διάθεσης. Τα συμπτώματα αυτά, συχνά, είναι βαθμιαία και μπορεί να κάνουν την εμφάνισή τους αμέσως μετά από μία περίοδο διακοπών ή ασθένειας. Μερικά παιδιά δυσκολεύονται ιδιαίτερα να επιστρέψουν στο σχολείο μετά από ένα σαββατοκύριακο ή μετά από αργίες. Επίσης, υπάρχουν παιδιά που ενώ φεύγουν το πρωί από το σπίτι για το σχολείο, στη διάρκεια της διαδρομής αναπτύσσουν μια δυσκολία τελικά να φτάσουν, κι έτσι δεν μπορούν καν να το προσεγγίσουν. Άλλα παιδιά αρνούνται ακόμη και να προσπαθήσουν να πάνε στο σχολείο. Ορισμένα από τα συμπτώματα που θα εμφανίσει ξαφνικά ένα παιδί είναι...
Παρουσίαση βιβλίου “Ατομική Συστημική Θεραπεία”

Παρουσίαση βιβλίου “Ατομική Συστημική Θεραπεία”

Το βιβλίο Ατομική Συστημική Θεραπεία όπως αναφέρουν οι συγγραφείς δεν είναι ένα βιβλίο συνταγών. Δεν είναι ένα βιβλίο μαγειρικής, δε δίνει οδηγίες για το πώς να κάνουμε θεραπεία. Είναι όμως ένα βιβλίο που μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά στον έργο του θεραπευτή. Πολύ βοηθητική προς αυτή την κατεύθυνση είναι η περιγραφή κλινικών περιπτώσεων καθώς και τα αποσπάσματα κλινικών συναντήσεων. Πολύ απόλαυσα – και ομολογώ χρησιμοποίησα – αναλογίες και αφηγήσεις εμπνευσμένες από αυτά τα παραδείγματα που περιγράφονται στο δεύτερο μέρος του βιβλίου. Όπως  στην περίπτωση του Μπρούνο όπου  ο θεραπευτής ακούει την αφήγηση του πελάτη για τους γονείς του ή μάλλον  για τις εσωτερικές φωνές, τους εσωτερικευμένους γονείς του. Αφουγκράζεται την αγωνία του Μπρούνο να επιλύσει τις αγωνίες του και το αίσθημα κατωτερότητας που ένιωθε. Το σχόλιό του είναι εξαιρετικό παράδειγμα της δύναμης που έχει ο θεραπευτικός λόγος, όπως γεννιέται μέσα από τις συν-κατασκευές στο θεραπευτικό πλαίσιο. Σχολιάζει στον Μπρούνο: «δυο ήρωες, δυο γίγαντες. Είστε ο γιος δυο γιγάντων. Είναι δύσκολο να είσαι γιος γιγάντων και ηρώων». Εκτίμησα πολύ τον προβληματισμό του θεραπευτή όταν περιγράφει το θεραπευτικό αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκε στην περίπτωση του Λουτσιάνο Μ,: Φυλακισμένος στον Οικογενειακό Μύθο».  Και έμαθα πολλά από την ειλικρίνεια του όταν διερωτάται γιατί έπρεπε να περάσουν οκτώ συνεδρίες προκειμένου να στραφεί η προσοχή του μακριά από τον οικογενειακό μύθο που είχε παγιδεύσει τον νεαρό Λουτσιάνο και εν τέλει είχε σαγηνεύσει και το θεραπευτή. Περιγράφει με τρόπο γλαφυρό τα αδιέξοδα στα οποία μπορεί  ο θεραπευτής να βρεθεί κατά τη θεραπευτική συνάντηση και, με αρκετή δόση αυτό-κριτικής, προτείνει διεξόδους ώστε να αντιστραφούν η στίξη και οι συνδέσεις της αφήγησης που εγκλωβίζει. Όμως οι συγγραφείς έχουν δίκιο....